راستشو بگم اصلا فکر نمی کردم وقتی که بفهمم نتیجه این آخرین عملت هم منفی شده و باز اون مهمونی که منتظرش بودی،نیومده،اینقدر ناراحت بشم.فکر نمی کردم اصلا برام مهم باشه چه برسه به اینکه ذهنمو مشغول کنه و نگرانت بشم و دوست داشته باشم ببینمت و در آغوش بگیرمت و گریه کنم و بهت بگم : به خدا من دوستتون دارم.من، هم تو و هم خواهر کوچیکت و هم مادرت رو با همه بدیهایی که ازتون دیدم و زخم زبونها و کنایه هایی که شنیدم،دوست دارم؛هرچند که نه هیچ وقت شما دو تا در حقم دختر خالگی کردین و نه مادرتون ،خاله گی!!
اتاق عمل که می رفتم،اون موقع که گذاشته بودنم روی برانکارد و با سرعت من رو از پسرجون و مامان و بقیه دور می کردن،من تند و تند از خدا خواستم که تو رو به آرزوت برسونه.با بغضی که توی گلو داشتم،این رو خواستم.دیروز که مامان می گفت بهش گفتی واسه این کار ۲۵۰ تا آمپول بهت زدن و همه دست و پا و نافت کبوده،بغض گلوم رو گرفت.اگه اینی که می گن،دنیا دار مکافاته و هر کسی جواب بدیهاش رو توی همین دنیا می ده و بدترین حالتش هم اینه که بدیها و بلاها رو به سر عزیز آدم میاره و اگه اینه که تو به خاطر اون زبون نیش دار مادرت و رفتارهای بدی که خودت و خواهرت در حق بقیه کردین،داری اینجوری جواب می دی، من به عنوان یکی از همونایی که خیلی از رفتاراتون ضربه خوردم،به عنوان یکی که از دست رفتارهای شما از شهرم اومدم بیرون و غربت رو انتخاب کردم(که البته عدو شود سبب خیر،چون پسر جون و کارم رو در عوضش به دست آوردم)،از حقم میگذرم.
خدایا از زمانی که شیرینی وجود فرزندم رو بهم چشوندی،دو چیز ازت خواستم:یکی اینکه به همه چشم به راهها این نعمتت رو ارزونی کن و دوم اینکه خودت نگهدارنده نعمتت باش.حتی اگه بنده خوبی نیستم،به تقدس و حرمت واژه مادر،آرزوم رو برآورده کن.
